Yep ik ben over en ja brussel was geweldig:d

Ik weet niet of dit een bekend fenomeen is, maar hoe meer ik te doen heb, hoe minder ik schijn te doen. Gewoon, omdat ik niet weet waar ik moet beginnen. Niet dat ik nou zoveel doe, wanneer ik het niet druk heb, maar toch lijk ik dan nog meer te doen dan op de momenten dat ik het echt druk heb. Ik lijd aan chronisch uitstelgedrag, in alle mogelijke vormen. Het is pas sinds anderhalf jaar ongeveer, daarvoor heb ik er nooit last van gehad en ging alles prima. Plannen, had ik nooit problemen mee en als ik een keer niets had gedaan, haalde ik dat zo snel mogelijk weer in. Tegenwoordig plan ik simpelweg niets meer, alleen afspraken met anderen, want dan komt mijn verantwoordelijkheidsgevoel wel weer even naar boven, dan kan ik het wel.
Ondanks alle goede voornemens, die meestal na een bijna dodelijke toetsweek werden gemaakt, veranderde er niets. De stressvolle weken bleven en in elke toetsweek dit jaar vreesde ik het ergste. In de toetsweken lukte het dan nog wel om me het mallemoeren te leren, wat ook noodzakelijk was, door de luiheid tussen de toetsweken door. Maar goed, eigenlijk past dit helemaal niet bij mij, althans, dat denk ik. Ik kan wel heel goed plannen, maar dan moet ik me er nog aan houden. Ik kan ook met stress om gaan -soms- , als ik maar het gevoel heb dat het me allemaal ook daadwerkelijk gaat lukken. Ik zou gewoon de televisie en computer uit het huis moeten bannen en mijn leven een stuk effectiever maken. Maar wil ik dat? Op de een of andere manier vind ik school dodelijk saai geworden en kan het me allemaal nog maar nauwelijks schelen. Juist daarom moet ik er WEL wat voor doen, anders zit ik nog langer op school! Oke, beter ga ik over. En volgend jaar harder werken, zodat ik niet teveel gestresst m’n examens in ga.

Ik zou een ellendelang – als dat al een woord was geweest – verhaal over al mijn enerverende belevenissen van de afgelopen twee maanden kunnen schrijven. Ik zou een soort column in elkaar kunnen zetten over het merkwaardige mogelijke verschijnsel van woorden waar de betekenis van verandert in zinsverband. Ik zou een uitgebreid verslag mijn twee vakanties kunnen schrijven en daar ook mooie, sfeervolle foto’s bij kunnen plaatsen. Ik zou oneindig over mijn toekomstdromen kunnen fantaseren… en zo nog vele andere dingen. Mocht ik daar nou nèt geen zin in hebben…

Een poosje geleden kwam Katja met het grandioze idee om mee te doen met de kunstbende. Ik dacht: ehh, ja leuk! Vandaag was de grote dag en namen deel in de catagorie "alles mag" met Piece by Piece van Katie Melua! En we waren zenuwachtig en het was leuk en het ging goeeed! In de kleedkamer waren we echt zo zenuwachtig als de pest, maar toen we eenmaal op moesten ging het wel weer… Het ging heel goed, maar we hadden niet het idee dat we kans maakten om in de prijzen te vallen. Na het optreden kwamen de kleedkamer weer in, waar de twee Free-Hugs-Campagne-mensen zaten, die ons enthousiast bestormden met vragen van hoe het ging en zeiden dat ze het jammer vonden dat ze ons niet hadden kunnen horen/zien. Ik reageerde impulsief met de vraag: "willen jullie dan nog een privé-optreden?", niet wetend of Katja dat wel leuk zou vinden. Maar Katja en de freehugggers riepen verrukt JA! Zodoende gaven we nog een persoonlijk kleedkamer concert en ons tweemans publiek was onder de indruk.

De rest van de middag besteedden we kijkend en luisterend naar alle andere deelnemers. Er zaten hele leuke dingen tussen, vooral bij Taal, vond ik. Als avondeten gingen we even pizza halen in Den Haag bij 2 verschillende pizzaria’s. Dat was heel gezellig en onder het genot van de pizza hebben we besloten ook part-time straatmuzikanten te worden.

Om zes uur was het tijd voor de prijsuitreiking. De spanning steeg. Nadat enkele bekenden prijzen in ontvangst mochten nemen, was onze catagorie aan de beurt. Na de bekendmaking van de 3e prijs was mijn hoop al vervlogen, want ZO goed konden we toch niet zijn? Toch begon de presentator ineens met : "We waren erg onder de indruk van de zuivere stem (nou, dat kon bijna niemand anders dan Katja zijn natuurlijk) en het indrukwekkende (weet niet meer precies) gitaarspel". Van dat laatste (gitaristen bedoel ik) waren er niet zoveel, dus ja. En Katja en ik keken elkaar aan en hoorden onze namen! :D:D Jawel! 2e Prijs, voor ons allereerste optreden als Duo! Wohoeeee:D Dat belooft nog wat voor onze toekomst…

Ik word later vervoersdeskundige. Lijkt me heerlijk. De hele dag test ik allerlei vervoersmiddelen op mobiliteit (duh), comformabiliteit, snelheid, veiligheid, sfeer, vering, geur, type passagiers, flexibiliteit en dergelijke . Van nature ben ik al erg mobiel, dus dit werk zou perfect bij mij passen. Ik reis met bus, trein, tram, metro. Ik bestudeer passagiers en vraag hoe het ze bevalt. Ik zit achterop fietsen, scooters, quots en interview bestuurders en onderzoek hun gastvrijheid. Ik lift mee met tractors, auto’s, vrachtwagens, kranen en test reactiesnelheden en uitzicht. Een paar keer per jaar profiteer ik van mijn functie en neem het vliegtuig naar een exotisch land, waar ik mijn vakantiedagen doorbreng. Ondertussen blijf ik alert op alle vervoersmogelijkheden in het verre ord en noteer deze, voor slechtere tijden, als Nederland afwisseling en vernieuwing nodig heeft. Ik ga een bewegende toekomst tegemoet. Volslagen mobiel.

Na bijna een half jaar besloot Fredie eindelijk d’r verjaardag te vieren.. tijd genoeg dus om een feest te organiseren en voor ons een andere tekst op "Het is een Nacht" te schrijven Het resultaat was zelfs inclusief gitaar-begeleiding, 2-stemmigheid en een afgerond einde
Ziehier:

Het Is Een Feest

Je verjaardag is al even gelee

Maar toch nog van harte, Free

We wisten niet wat je hebben wou

Dus maakten we maar, een liedje voor jou

Op de vloer ligt een lege fles wijn
het is hier heel gezellig en het is hier fijn
Een schemering, de radio hard en dit feest heeft alles,
wat van een feest wordt verwacht.

Het is een feest, dat je normaal alleen in films ziet
Het is een feest, dat wordt bezongen in het mooiste lied
Het is een feest waarvan ik dacht dat ik hem nooit beleven zou
maar dit feest beleven we met jou. -wo ho wo ho-

Er zijn ballonnen, er hangen slingers aan’t plafond,
en we denken hoe de dag lang geleden begon
We verzonnen speciaal een liedje voor jou,
niet wetend waar de reis eindigen zou.
Nu zijn we hier in een wildvreemde stad,
en hebben we net het feest van ons leven gehad.
Maar helaas er komt weer licht door de ramen,
hoewel voor ons de wereld vannacht heeft stil gestaan.

Het is een feest, dat je normaal alleen in films ziet
Het is een feest, dat wordt bezongen in het mooiste lied
Het is een feest waarvan ik dacht dat ik hem nooit beleven zou
maar dit feest beleven we met jou. -wo ho wo ho-

Maar een lied blijft slechts bij woorden,
de film is in scene gezet.
Maar dit feest met jou is levensecht.

Chorus x3 (2^e x a capella)
Het is een feest, dat je normaal alleen in films ziet
Het is een feest, dat wordt bezongen in het mooiste lied
Het is een feest waarvan ik dacht dat ik hem nooit beleven zou
maar dit feest beleven we met jou. -wo ho wo ho-

ja dit feest beleven we met jou. -wo ho wo ho-

en ik hou alleen nog maar van jou. -wo ho wo ho-
en ik hou alleen nog maar van jou.

Vooral de "Wo ho wo ho" ‘s  vielen erg in de smaak bij het publiek en de 2e keer dat we ‘m zongen – nadat we de tekst hadden uitgedeeld – werd er luidkeels meegezongen door iedereen. Was echt supergezellig, ondanks dat we al vrij vroeg naar huis moesten, aangezien de volgende dag weer een kwestie van leren voor je leven was.. ik zal verder niet in details treden, om deze gemoeds-euforie in stand te houden. Wo Ho Wo Ho!

EDIT: Richard heeft ‘t lied met z’n mobiel opgenomen.. mn gitaar klinkt als banjo en het lijkt opgenomen te zijn in het jaar 1950, maar toch, echt cool
http://www.ritshit.nl/voice003.mp3

Het valt me op dat de uitspraak “dan heb je ook geen leven” steeds vaker gebruikt wordt in mijn omgeving. Zelf gebruik ik die uitdrukking nauwelijks, omdat zo goed als iedereen met wie ik praat nog leeft. Volgens van Dale is de definitie van leven namelijk “iemands bestaan van zijn geboorte tot zijn dood”. De uitdrukking van geen leven hebben staat tot mijn verbazing toch in het woordenboek. Wie heeft dit verzonnen? Het slaat toch nergens op? Iedereen die leeft heeft toch zeker een leven. Ik geef toe, het is slechts een uitdrukking en het komt vaker voor dat uitdrukkingen enigszins merkwaardig zijn..

Maargoed, de betekenis van eerdergenoemde uitspraak is “een ellendig bestaan hebben” en deze kan men dus alleen toepassen als het gaat om iemands bestaan van geboorte tot dood. Toch gebruikt men deze uitspraak te pas en te onpas; als iemand ook maar iets moet doen dat men “ellendig” vindt, heeft diegene een ellendig bestaan en verliest betreffende persoon zijn leven. Feitelijk is deze persoon dus ten dode opgeschreven, want het hebben van een ellendig bestaan wordt gezien als het niet hebben van een leven. Verwachten deze mensen dan dat het leven slechts “fijn” is? Dat je geen kans meer maakt, wanneer je eens iets ellendigs meemaakt of moet doen? Als je geen pieken en dalen hebt in je leven, dàn heb je “geen leven”, want in het leven zijn er nou eenmaal ellendige en minder-ellendige momenten.
Iemand die besluit zelfmoord te plegen, heeft waarschijnlijk geconcludeerd dat hij toch al geen leven had, dat het waard was om te leven. De ellendige momenten hebben het dan blijkbaar van de minder-ellendige momenten gewonnen. Mensen houden ervan om snel conclusies te trekken, dus als je een kantoorbaan hebt of de hele dag moet vergaderen, ben je saai en heb je geen leven. Als je “geen sociaal leven” hebt, heb je ook eigenlijk helemaal geen leven. Bepaalt je werk of je sociale leven dan je hele leven? Een kantoorbaan kan van alles inhouden en die vergaderingen gaan misschien wel over het organiseren van een groot feest. Verder zijn er gewoon mensen die liever op zichzelf zijn en misschien maar één vriend hebben. Wie zegt er dat zij daar niet tevreden mee kunnen zijn? Zolang ze dat zelf niet zeggen, kunnen anderen dat ook niet.

Kortom, mensen die hun tijd verdoen met het beoordelen van andermans leven, dìe hebben blijkbaar niets beters te doen en geen interessanter gespreksonderwerp; zij hebben blijkbaar moeite met het geven van inhoud aan hun leven… Dus wie hebben hier nou eigenlijk geen leven?

Dit is wat ik heb geschreven voor nederlands, toen we een column moesten schrijven… ja je moet wat..

02-12-2006 @ Melkweg: Kaizers Orchestra!

Na een overweldigend optreden van Kaizers Ochestra op Parkpop, had ik besloten dat ik ze nog een keer moest zien. Gelukkig houden ze van Nederland – de band komt uit Noorwegen en zingen ook in het onverstaanbaar Noors – en kwamen ze in December weer terug. Ondanks mijn verwoede pogingen om de teksten uit mijn hoofd te leren, lukte het me nog niet helemaal om alle liedjes mee te zingen.
Op 2 december gingen we naar de Melkweg in Amsterdam. We waren lekker op tijd, omdat we zeker wilden zijn van een goed plaatsje vooraan. De oude zaal van de Melkweg bleek verrassend klein en knus, wat wij juist als een voordeel zagen. Ik had met mijn Noorse contacten overlegd, wat ik op mijn banner zou gaan zetten en uiteindelijk nam ik een stuk karton mee, waarop in het Noors stond “Geachte meneer Kaizer, mag ik op de olievaten slaan?”. Kaizers staan namelijk bekend om het slaan op olievaten bij hun concerten. Toen eindelijk de deuren van de zaal opengingen, renden we naar binnen en veroverden een plekje precies in het midden, op ongeveer de tweede rij. Na lang wachten kwam het voorprogramma op. HGH bestond uit twee mannen, die samen grappige muziek maakten, begeleid door henzelf op gitaar, mondharmonica en neusfluit. Er ontstond enigszins sfeer en het werd gezellig. Toch hadden we het na een paar liedjes wel weer gehoord, want we kwamen uiteindelijk voor Kaizers Orchestra. Nadat HGH nog een rondje tussen het publiek hosten, terwijl ze het laatste liedje nog eens ingezet hadden, was het weer wachten.. de spanning steeg telkens als de achtergrondmuziek bijna was afgelopen en het publiek zuchtte geïrriteerd wanneer er weer een nieuw achtergrondmuziekje begon.

Eindelijk kwamen ze op het podium, het publiek ontving ze met luid gejuich en geklap. De drummer en de bassist begonnen te spelen en snel daarna kwam ook de zanger op en begon te zingen. Meteen wisten we dat het lange wachten de moeite waard was geweest. Die energie waarmee ze ons meetrokken in de muziek; we konden niet anders dan meeklappen, -dansen, -springen en een poging doen om mee te zingen. Een van de gitaristen had mijn banner gezien en lachte naar ons. Nu de zanger nog. Op een gegeven moment dook de zanger ineens het publiek in. Hij crowdsurfte helemaal naar achter en werd toen weer naar het podium “gedragen”. Plotseling stonden we zo goed als vooraan. Een paar liedjes later trok de zanger allemaal mensen op het podium. Ik duwde mijn banner voor z’n neus en hij nam rustig de tijd om het te lezen. Vervolgens griste hij het uit mijn handen, gooide het achter zich en trok mij ook het podium op. Ik had van te voren voor de grap tegen mijn concertmaatjes gezegd dat ik naar ze zou zwaaien als ik straks op het podium stond, maar nu stond ik er echt! Ik zwaaide en ik danste met de anderen op het podium. Ook stak ik even mijn duim op naar de drummer en bassist, waarna ik met de gitarist nog even headbangde. Het was geweldig! Voordat we het podium af moesten, gaf ik de gitarist èn zanger een knuffel.

Terug tussen het publiek genoot ik van de rest van het concert. Na het laatste liedje klapten en juichten we zo hard als we konden en schreeuwden we “we want more!”. Toen we onze longen uit ons lijf hadden geschreeuwd, kwamen ze weer terug! “You want one more song?” wij: “Yeah!” zanger: “You want two more songs?” “Yeah!” “Now think before you answer this; you want three more songs?” wij, zonder een moment te twijfelen: “Yeah!” “You didn’t think!!” Hierna zongen ze nog drie liedjes. Bij de laatste twee kwam de zanger ineens tussen het publiek staan en duwde het microfoonstandaard in mijn handen. Zo stond ik twee liedjes recht voor de zanger, met de microfoonstandaard in mijn handen. Toen de hele show afgelopen leek te zijn, was iedereen helemaal buiten adem. Desalniettemin schreeuwden we om nog een toegift…en uiteindelijk kwam de organist weer op en begon “Die Polizei”. Vervolgens kwam de rest van de band ook weer terug en zongen ze het laatste fantastisch nummer. Het hele publiek zong mee en ging op in de muziek. Toen het aller-aller-laatste moment van het concert was aangebroken, was het dan ook wel weer genoeg geweest; “We don’t love you no more, go home!” riepen de zanger en de gitarist. Helaas moesten we afscheid nemen van deze ongelooflijk goede muzikanten en performers. Op weg naar huis werd ik nog een paar keer herkend van het podium. Ja, nu heb ik echt podiumervaring. En een ongelooflijk goed concert dat ik niet snel zal vergeten..

Ik zeg: Ompa til du dør og Halleluja!

Als ervaringsdeskundige wilde ik dit even aan jullie kwijt, zodat jullie niet dezelfde fout maken: Ga nooit naar IKEA als je weinig tijd hebt. Het is namelijk onmogelijk om iets te vinden als je haast hebt en onmogelijk om snel door de IKEA te lopen. Dat snelle lopen, zou je zeggen, is op zich wel mogelijk, toch? Niet dus. Het is namelijk altijd druk in de IKEA. Altijd zijn er wel mensen die hun keuken of badkamer gaan verbouwen of een nieuwe gieter (8-)) willen of verzin het maar, mensen kopen alles bij de IKEA, want bij de IKEA is alles te koop.
Een ander punt: hoe hard je ook loopt, je bent sowieso lang bezig, want IKEA’s zijn GROOT. Vooral de grootste IKEA in Delft, die is nog groter dan de gemiddelde IKEA. Dat is namelijk de grootste IKEA in heel EUROPA. Heus waar. Nou, laat me je vertellen, het is een koud kunstje om daar te verdwalen, mensen. en probeer NOOIT, helemaal NOOIT ergens een "binnendoorweggetje" IN de IKEA te vinden, want dan raak je alleen maar meer verstrikt in de groots opgezette discounter. Op een gegeven moment weet je niet eens meer of je nou bij de keuken of de kinderkamer-afdeling bent.
Om misverstanden te voorkomen, wil ik wel even melden dat ik de IKEA persoonlijk een geweldige winkel vind. Niet altijd van enorme kwaliteit, maar goed genoeg. En ze hebben er dus ook echt ALLEs. Je moet het alleen even toevallig tegenkomen, want als je het gaat zoeken kom je nooit meer uit de IKEA.

Dance4life was trouwens helemaal te gek Vooral de verbinding met al die landen, wouwie. foto’s komen nog.. we zijn nog hard op zoek naar de fotografen die ons hebben gefotografeerd, want we stonden redelijk vooraan